για την Μ.

ακούς των ματιών σου το βαθύ γαλάζιο;
ακούς τα ξεχασμένα λιμάνια μέσα τους;
ακούς το παιδί, δεμένο άγκυρα στο ναυάγιο των νιάτων σου;
άμαχα τ΄ αφήνεις να δείχνουν, κρυσταλλάκι;
ακούς;
φωνάζουν, υψώνουν ιστία να ανέβω
οδηγός να γίνεις
ταξίδι μου
στο χαμένο χάρτη τους
τον προορισμό μας να βρούμε..

10.

μέρες αδέσποτες κόκκοι άμμου
σε λευκή σελίδα
αναπνοή
πίνοντας κύματα
γυαλίζοντας βότσαλα
ξυπνούν αναστεναγμούς
θρέφουν το παρόν
στολίζοντας το χάδι
ανάγκη να μην ξεχάσω
κλείνοντας βλέφαρα
αιωρούνται στο κίτρινο που φύλαξα
πλέκουν νησί στο δέρμα
να γυρνώ σε μένα.