Ξέρω τον εκτροχιασμό σου, ακούω τη σκέψη σου την κάνω θόρυβο εκκωφαντικό πάνω στις παγωμένες μου γραμμές. Δεν έχω φρένα -τα ΄χω σπάσει- πηγαίνω από τερματικό σε τερματικό για να δεις πόσο αντέχω- για σένα-.
Το εισιτήριο μου βουτηγμένο στο βλέμμα της θλίψης σου στριμώχνω την ειρωνεία που κοίταξες αυτόν που δεν πρόλαβε, τι να προλάβει; Έτρεξες με την ψυχή σου, πιάστηκε στην πόρτα μου και έτσι παραδομένος που είσαι κινώ την ακινησία σου ανανεώνοντας τα αχρησιμοποίητα τζι της αδρεναλίνης σου. Σου δανείζω τα πέντε λεπτά αυτά της ανεξέλεγκτης ανυπακοής, πάω για ρεκόρ.
Κοιτάς στο τζάμι φοράς το μαύρο του βάθους της πόλης στο πρόσωπο σου, σκυμμένος δεν τολμάς να κοιτάξεις τον απέναντι, μόνο στα χέρια – μέχρι εκεί- ψάχνοντας μια ομολογία αλήθειας κι αυτά κλειστά. Οι ιστορίες σας καταγράφονται στα καθίσματα, στο πάτωμα, στα χερούλια η μια πάνω στη άλλη στοιβαγμένες. Διακρίνω και χαρούμενες μα τις σκεπάζουν αυτές της μελαγχολίας μιας επιστροφής, του τέλους που έγιναν ανοιχτή αγκαλιά να το χωρέσουν.
Στάση. Κατεβαίνεις.
Αύριο πάλι εδώ, με τη φτιασιδωμένη σου πραγματικότητα σε περιμένω να δώσεις ζωή στις ράγες μου.
ο νεροχυτης 