κάθε φορά που ανοίγω το συρτάρι του κόσμου μου να ψάξω κάτι, σκέφτομαι ευκαιρία είναι. θα το ξεκοιλιάσω. μετά το τακτοποιώ καλύτερα από πριν καλύπτοντας ευλαβικά τα ψαίματα.
ύστερα κάθομαι στην πολυθρόνα σκέφτομαι την τελευταία σκηνή του Leon και μένα να επιστρέφω με σκυμμένο το κεφάλι, κρατώντας ένα σπόρο στη χούφτα μου γιατί ξεχνώ κάθε φορά πως δεν έχεις κήπο.
δεν έχεις κήπο πως να ανθίσω;
κι είναι που στην επιστροφή τα χιλιόμετρα μετριούνται σε τσιγάρα βαραίνουν το περπάτημα, την ανάσα, το βλέμμα στο τασάκι να δείχνει το μέσα σου.
ο νεροχυτης 