το κορίτσι με το ακορντεόν
ζωγραφίζει στα πλήκτρα
και κάνει ήλιο
ένα πρωινό
όταν στο ο με κλείνει
μην μπάζει από αποστάσεις
μήτε τα καλώδια σύνορα
και γίνεται το εδώ εκεί
δώρο γλυκάζει τη στιγμή
δακρυομπογιές χαράς
στο γκρι τραπέζι.
*δεν θα σε αφήσω, ξαπλωμένες στο φραουλένιο λιβάδι θα τινάζουμε τα ρεύματα κουνώντας τα πόδια από χαρά αγγίζοντας τον ουρανό.
ακούς των ματιών σου το βαθύ γαλάζιο;
ακούς τα ξεχασμένα λιμάνια μέσα τους;
ακούς το παιδί, δεμένο άγκυρα στο ναυάγιο των νιάτων σου;
άμαχα τ΄ αφήνεις να δείχνουν, κρυσταλλάκι;
ακούς;
φωνάζουν, υψώνουν ιστία να ανέβω
οδηγός να γίνεις
ταξίδι μου
στο χαμένο χάρτη τους
τον προορισμό μας να βρούμε..
μέρες αδέσποτες κόκκοι άμμου
σε λευκή σελίδα
αναπνοή
πίνοντας κύματα
γυαλίζοντας βότσαλα
ξυπνούν αναστεναγμούς
θρέφουν το παρόν
στολίζοντας το χάδι
ανάγκη να μην ξεχάσω
κλείνοντας βλέφαρα
αιωρούνται στο κίτρινο που φύλαξα
πλέκουν νησί στο δέρμα
να γυρνώ σε μένα.
κάθονται πάνω της εκατόν πενήντα επιλεγμένοι σεφ ειδικευμένοι στην ασθματική κουζίνα έτοιμοι να σου μαγειρέψουν για πρωινό ότι παραλλαγής φόβο ονειρεύτηκες, να σου φτιάξουν υπαινιγμούς ζεστούς βουτηγμένους σε σιρόπια ασημαντότητας, για μεσημεριανό ασαφή κοκκινιστά συμπεράσματα με επικάλυψη γνήσιας σκόνης συναισθημάτων ειδικά μαζεμένης κόκκο κόκκο από πατώματα καλυμμένα με εξαιρετικά φίνα χειροποίητα χαλιά, για βραδινό λαχταριστούς νόθους πόθους συνδυασμένους με λεπτά τραγανιστά στρώματα –εναλλάξ- αδιάψευστης αποδυνάμωσης και αβεβαιότητας και για κοκτέηλ ένα συνδυασμό πέντε διαφορετικών ποικιλιών γέλιων φημισμένων για το μέχρι «δακρύων» τους, εξαιρετικής αποτελειωτικής αξίας.
*Αντ΄ αυτών σου προτείνω, ουρλιάζοντας:
CUT
είναι μια μέρα άκυρη
είναι το χαμηλών λιπαρών τυρί μέσα στο τοστ που βαρέθηκα να τρώω
έχει χρώμα κιτρινί
δεν έχει αγαπημένο λουλούδι
δεν έχει εμπνεύσει ποτέ κανένα ποιητή
είναι το ξεχειλωμένο βρακί που δεν το φοράς αλλά ούτε και το πετάς
είναι η αδιάφορη ταχύτητα στο αυτοκίνητο
και στην ανηφόρα άχρηστη είναι
στην κατηφόρα σε στέλνει στον γκρεμό
είναι όσπριο παραβρασμένο
είναι το ξεπερασμένο εμπόρευμα που δεν το αγοράζει κανείς
είναι γύπας καραδοκεί
είναι ένας ερασιτέχνης χάκερ
είναι κουφή εκ πεποιθήσεως
είναι ταινία χαμηλού budget
δεν είναι ούτε μια ζαριά καλή
είναι το πιο βαρύ καταθλιπτικό χάπι ποτισμένο στα εισιτήρια του μετρό
είναι η ‘’ακόμα Τετάρτη είναι’’;
είναι τα γαστρικά υγρά και η σπαστική κολίτιδα
δεν φεύγεις ποτέ με άδεια
αν γράψεις Τετάρτη στο γούγλη θα βγει η ασλανίδου και θα κάνει αναμετάδοση καιρού
ζυγίζει 150 τόνους σε υποχρεώνει να την κουβαλάς γιατί βαριέται να περπατήσει
έχει μαύρους κύκλους μόνιμα κουρασμένη
δεν την ξενυχτάς
είναι τα 3 Λ, λύπη, λείπει, λίπη
είναι το ‘’ΠΑΡΑ’’ που όσο παλεύει να ολοκληρώσει δεν θα τα καταφέρει ποτέ.
βάζω . γιατί είναι Τετάρτη
ΦΤΟΥ ΣΟΥ ΤΕΤΑΡΤΗ
*είναι εφτά γράμματα και το εφτά είναι ο αγαπημένος μου αριθμός!
και έρχεται η βροχή
να σου θυμίσει
-ότι όσο κι αν προσπαθείς
να στοιβάξεις αυτά τα μικρά
επιφω|νήματα ψυχής
μέσα σε τετράγωνα κουτάκια
καλύπτοντας τα με κοχύλια
που μάζεψες ευλαβικά
από θάλασσα που αγάπησες-
ότι είναι χρήσιμο να συντονιστεί
η εκπνοή σου με το ρυθμό της
και αυτά σαν αιωρούμενα σωματίδια
να ανθίσουν ουράνια τόξα.
ή/και
το σύννεφο
καταμεσής καλοκαιριού
μοντάρει το φθινόπωρο
και μας δείχνει τα προσεχώς του.
*υπόσχεση: δεν θα ξεπλύνω το αλάτι από το αυτοκίνητο για το υπόλοιπο του καλοκαιριού
δεν
Θεραπευονται οι
Λεξεις οταν ψαχνοντας
Ιχνη
Ψυχης αφηνονται σε μια
Ηττα
απο παντα
στη γειτονιά μου είκοσι μέτρα πιο κάτω πέρναγα για χρόνια την έβλεπα και έλεγα κάποια στιγμή να σταματήσω να τη φωτογραφίσω – χωρίς πρέπει ανάμεσα – όποτε εκείνη μου κάνει νεύμα. δεν είχα δει ποτέ άνθρωπο να στέκεται να περιμένει. σήμερα νοητά έστειλε μήνυμα να σταθώ απέναντι της, να καθρεφτιστώ.
‘όλα είναι κύκλος’ έδειξε το είδωλο.
ο κύκλος εIναι ‘η αγκαλιά’ έτσι εγώ τον μεταφράζω και όσοι προσπάθησαν να τον τετραγωνοποιήσουν θαρρώ πνίγηκαν, γιατί αυτή είναι η εκδίκηση του, όταν αρνείσαι
-τη ζεστασιά του, κουρνιάζοντας στις πλευρές του εμβρυακά αναζητώντας τη μάνα, το σύντροφο, το φίλο
-τη φορά του –αριστερή- γιατί εκεί χτυπά η καρδιά (άκου)
-την ταχύτητα του και τα τζι της αδρεναλίνης των συναισθημάτων του όταν μπαίνει σε τροχιά κύκλου αλλουνού
-το νόημα του, να στροβιλίσουμε την ψυχή μας να την ταΐσουμε με χάδια να της μιλήσουμε να τη ζαλίσουμε να την προτρέψουμε για τη μάχη, να την αποτρέψουμε από τη φυγή, να την ξεγελάσουμε κλείνοντας της το μάτι…
εμείς ορίζουμε το μέγεθος και τη διάρκεια του, μέχρι να φτιάξουμε τον επόμενο με διαφορετική συνταγή.
περιμένει καρτερικά με τα συστατικά που επιλέγουμε να τον τροφοδοτήσουμε
για να ορίσει την πορεία μας και
έπειτα κοιτάζοντας τον από μακριά
να μας ΘΑΥΜΑΣΟΥΜΕ.
το ακυρωσα για να νιωσεις καλυτερα εσυ και να αρρωστησουμε οι υπολοιποι.
ευκολο ηταν πηρα ενα τηλεφωνο ειπα
δεν ερχομαι
δε θα φτασω ποτε
πιο απλο και απο το σιδερο που περιμενεις πρωτα να καψει παιρνεις το υφασμα και
ακυρωνεις καθε χαρακια του
*ερωτηση: οι μπαλες του μπιλιαρδου οταν πεφτουν κατω σπανε;
Δεν ήμουνα ποτέ παιδί σαν τ’ άλλα ποτέ δεν είχα δεί με το δικό τους βλέμμα. Τα πάθη μου – ένα υπόγειο ρέμα κι οι θλίψεις μου απο πηγές μονάχες. Τραγούδησα χαρές που μόν(η) είχα ζήσει κι αγάπησα ό,τι δεν είχαν αγαπήσει. Παιδί ακόμα – στην αυγή της θύελλας – είχε φανεί απ’ του καλού και του κακού τα βάθη το μυστικό μου, που κανείς δεν είχε μάθει… και η αντάρα, που στα μάτια τα δικά μου πάνω στον καταγάλανο ουρανό υψώθηκε σαν δαίμονας μπροστά μου.
Edgar Allan Poe
«αντι-Παρακμιακα»
Που ΔΕΝ παρουσιαζει σημεια παρακμης, αποσυνθεσης, που ΔΕΝ χαρακτηριζεται από παρηκμασμενο τροπο ζωης, επιλογες που ΔΕΝ είναι σε διαδρομη φθορας, που ενδιαφερεται για το μελλον.
εχω κανει συμφωνια μου εδωσε αγωγη να την εκτελω καθημερινα γιατι τον ειχα πρηξει που τον λερωνα τελευταια με μπουρμπουληθρες ανακατεμενες με μασκαρα και ειχα ξεχασει ότι τις τρεις τελευταιες φορες τον επλενα με το ιδιο πρασινο υγρο, του πεταγα κατι τενοντες που δε μπορουσα να με χωνεψω και ελεγα με το μυαλο μου τι αυτος μια χαρα θα τους διαμελίσει, οποτε μου ζητησε πολυ ευγενικα να μην το ξανακανω και να πηγαινω το πρωι στο γραφειο ακολουθωντας την ακτογραμμη να φωτογραφιζω τα οποια μποφορ της και να του μεταφερω την εικονα λικνιζοντας αναλογως το κορμι μου την ωρα που πλενω τα αγαπημενα του σκευη.
και λειτουργησε γιατι οι αναγκες μου μεγαλωσαν και παω και στο σουρουπο να δω τα χρωματα που ανακατευονται καθως με περιμενουν επειτα από εξουθενωτικες προβες, γιατι για φανταστειτε τι θα ηταν oλα αυτα αν δεν υπηρχαν τα ματια να τα κοιταζουν;
* με τις δυο ροδες σου τρεις δρομους πιο κατω, μπορεις .
ο νεροχυτης 